ऋतू तुझ्या शहराचे

कधीकाळी मोठ्या उत्साहात
माझ्या गावची शिव ओलांडताना
भरलं माप लाथाडून मी
तुझ्या शहरात प्रवेश केला तेंव्हा.....
कितीतरी कहाण्या सांगितल्या गेल्या होत्या मला,
अभावातून समृद्धीकडे नेण्याच्या.

तुझ्या शहरातील गुलाबी हवेत खरच जादू होती
दुःख विसरायला लावणारी
मीही विसरून गेलो अभावातलं समृद्ध जगणं,
अन शोधू लागलो बकाल वाटा.

तुझ्या गुळगुळीत गालासारख्या
चचकीत रस्त्यांवर मला लागली नाही कधीच
रक्त बंबाळ करणारी ठेच
अन मीही विसरून गेलो माझं अस्तित्व,
तुझ्या शहराशी एकरूप होण्यासाठी.

या शहरांन झिडकारलं नाहीच पण
आपलंसही केलं नाही कधी
या शहरांन जगण्याची सोय तर केली पण
प्रत्येक श्वासाची किंमत
मोजावी लागली पदोपदी.

तुझ्या शहराचे ऋतुच निराळे
सदाबहार.... तरीही उदासवाणे
जगणं विसरून जगायला लावणारे !

- रमेश ठोंबरे

तू पाणी घालतेस तो वृक्ष

तू पाणी घालतेस तो वृक्ष आता
चांगलाच फोफावलाय
अन कुठल्यातरी ओढीनं
पार गॅलरीपर्यंत झेपावलाय
तू चिमण्यांना दानापाणी कारायचीस 
म्हणून त्या येऊन बसायच्या वृक्षावर
आणि शीटत राहायच्या
त्याच्या अंगाखांद्यावर दिवसभर

तू दिवसभर काळजी घ्यायचीस चिमण्यांची,
तुझी चाहूल लागली कि
नुस्ता चिवचिवाट करायच्या चिमण्या,
तेंव्हा शहारून यायचा तोही !

तुला केवढं कौतुक चिमण्यांच्या धिटाईचं
अन केवढा तिटकारा
वृक्षाच्या चोरट्या स्पर्शाचा !

तो कधीचा झुरतोय एकटाच,

कधीतरी हात फिरवत जा त्याच्या
अंगाखांद्यावरून .....
बघ कसा बहरून येईल तो....
तुझ्यासाठी आणि
तुझ्या चिमण्यांसाठी ही !

- रमेश ठोंबरे

देव देव म्हणत्यात, दिसत कसा नाही ?

देव देव म्हणत्यात, दिसत कसा नाही ?
अश्या कश्या देवापुढं झुलत्यात गायी ।। धृ ।।

पावसाचा थेंब न्हाई पोळलेलं जिन्ह
घोटभर दुधाविना रडतया तान्हं
घासभर खाण्यासाठी चाले वणवण
ज्याला त्याला पोटावर बांधण्याची घाई ।। १ ।।

आया बाया भेदरल्या साव झाले गुंड
डोळे गेले गरदीचे गाव झालं षंढ
सावित्रीच्या लेकी पुन्हा विसरल्या बंड
न्हाण आल्या घरामंदी कोमेजली जाई ।। २ ।।

छान छौक वाढली अन सोकावली पोरं
खाटकाच्या दाराम्होर बांधलेली ढोरं
काम नको घाम नको नादावली चोरं
गाव पडलं ओस इथं शहराच्या पायी  ।। ३ ।।

नदी नाल आटून गेली, आटली र ओलं
गावाची या बदलली रंग ढंग चाल
नाती-गोती इसरली, तुटली र नाळ
तुझ्या माझ्या जगण्याची झाली म्हसनखाई ।। ४ ।।

देव देव म्हणत्यात दिसत कसा न्हाई ?