ओढून सावल्या दाट

ओढून सावल्या दाट
ही शांत झोपली रात
पानांची सळसळ चाले
अंधार गर्द घनदाट

आवाज येतसे दूर
की रातकिड्यांचा सूर
मन आशेची हुरहूर
मन शंकांचे काहूर

घन काळ्या अंधारात
चांदणे पहुडले शांत
ही चंद्रकोर साक्षीला
मन भरल्या अंधारात

कल्लोळ मातला आत
हा 'हवा घालतो' वात
चुकलेला प्रवास आहे
थकलेला झंझावात !


- रमेश ठोंबरे 

माती

वर्षभरानं कधीकाळी
मी शहरातून माझ्या गावात येतो तेंव्हा,
भिरकावून देतो पायांना बंदीस्त करणारे शूज,
श्वास दडपून टाकणार्या स्वाक्ससह
अन सताड उघड्या पायांनी....
फिरून घेतो अक्खा माळरान.
इथल्या मातीच्या ढेकळांनी
सोलवटून घेतो माझे पाय.

.....
.....

कधीकाळी मातीतून जन्मलेला हा देह
पुढं कधीतरी मातीत मिसळताना...
या मातीलाच परका वाटू नये म्हणून !

- रमेश ठोंबरे

वगेरे

.

असू दे जरा आवर्षण वगेरे 
नको रोज देवूस दर्शन वगेरे
.

तुझी ओढ केवळ विजातीयतेची
धृवाचे - धृवाशी आकर्षण वगेरे
.

नको जवळ येवूस कक्षेत माझ्या
पुन्हा होत जाईल घर्षण वगेरे
.

मला पाहिजे चेहरा सोवळ्याचा
नको रोज भरवू प्रदर्शन वगेरे
.

सुटेना मला संग यत्ने करुनी
तुझे फार गुरुत्वाकर्षण वगेरे !
.

- रमेश ठोंबरे